Alle Wünsche werden klein, gegen den gesund zu sein

18 december 2014

Column van Bert Westerink.

Ach, een tegeltjeswijsheid in de decembermaand, dat moet kunnen. En ook ietwat nuchterder bekeken, blijft de wens op gezondheid voor nagenoeg al het andere gaan, nietwaar!? Goed om te bedenken bij alle gesip over de dingen die er toe doen, maar waar we het niet over eens (kunnen) worden: uurtarieven, segmenten, administratieve lasten, stijgende zorgkosten, vrije artsenkeuze, vergoeding van huishoudelijke hulp, eigen risico. De lijst lijkt te lengen als de dagen na 21 december.

Heus, de genoemde onderwerpen lenen zich beslist niet voor louter relativering, laat staan bagatellisering, maar toch. Mag het even? Kortstondig? Om even ruimte te maken voor een breder perspectief. En misschien helpt het als we het gesoebat over al die kwesties beschouwen als het lopen van een marathon. Die duurt ook lang maar is niet uitzichtloos. Sterker, als je hem uitgelopen hebt, voelt dat euforisch. Bij kilometer 15 zie je dat allemaal nog niet; toch hou je het geloof dat de finish zal dagen. Dat het weer licht wordt: in je hoofd en in de blik waarmee je alles om je heen aanschouwt.

Geloof, hoop en liefde  – drie van de zeven kardinale deugden – worden tijdens een marathon overigens breed uitgedragen. Tijdens die van New York werd ik begin november omringd  door loopshirtjes met mission statements over de strijd tegen vele varianten kanker. Ook teksten als “Ik loop voor …” en dan volgde er een familielid of andere dierbare, uitten liefdevol geloof en dito hoop.

We moeten het samen rooien. Daarbij kan het besef helpen dat elk in de wens op gezondheid zowel een drive, als een kwetsbaarheid gemeen heeft. Suggestie voor een nieuwjaarsmotto: de meet in gedachten houden, als stip op de horizon. En en passant: onze zegeningen tellen!